Για τον Θείο Μήτσο

Τα λόγια είναι λίγα όταν τα έργα έχουν γίνει επί της ουσίας,  συνειδητά,  χωρις πολλά λόγια. Χωρίς περιστροφές. Ναι ή Όχι. Ξεκάθαρα πράγματα. Με ενδιαφέρον για τον άνθρωπο, την οικογένεια, τον τόπο. Και είναι σπουδαία τα έργα για όσους θεωρούν τον τόπο τους δική τους οικογένεια,  υπόθεση και ευθύνη.  Για όσους δουλεύουν όχι για να κτίσουν όνομα και ν’ αποκτήσουν γερή τσέπη, αλλά να υποστηρίξουν  το μέλλον στο όνομα των πολλών.

Μιλάμε για τον Θείο Μήτσο Χειλετζάρη, χρόνια ξενητεμένο Μενιδιάτη του Σικάγου, που είχε το σπίτι του ανοιχτό και ζεστό, εστία των Μενιδιατών (και όχι μόνο) , βιοπαλαιστών, εργατών και φοιτητών του Ιλλινόι. Τα έζησα και τα είδα.  Η οικογένεια για το Θείο, διαπερνούσε  τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του. Δεν ήταν μόνο «γι αυτούς  που κλείνει η πόρτα μέσα», αλλά ιδιαίτερα  για  τους απέξω, η πόρτα  ήταν ανοιχτή.

Από τους πρώτους υποστηρικτές της εφημερίδας «Αχαρναϊκά Νέα», ο Δημήτρης Χειλετζάρης στάθηκε στο ξεκίνημά της, δίπλα  στον ιδρυτή της Δημήτρη Καλομοίρη που  έλεγε,  όταν θυμόταν το δύσκολο αγώνα για την εδραίωση της πρώτης εφημερίδας των Αχαρνών: «Αν ήταν ο Μήτσος εδώ…. θα τους είχε μαζέψει όλους».

Στο Σικάγο  λάμβανε για 30 ολόκληρα χρόνια  την εφημερίδα και ενημερωνόταν ανελλειπώς για τα νέα του τόπου. Αλλά και τα καλοκαίρια που γύρναγε από την Αμερική στην αγαπημένη του πόλη, το πρώτο του ερώτημα ήταν: « Τι έγινε; Πως πάει; Τι κάνουμε εμείς εδώ;»

Χόρεψε για τη ζωή, τη χαρά και τον πόνο, και σαν ένας  άλλος «Ζορμπάς» γύρισε και πάλι στον τόπο του.

Οι τραγικές στιγμές του πολέμου και τα τέσσερα αδέλφια που έχασε στα βουνά της Πάρνηθας σημάδεψαν τη μνήμη του για όλη του τη ζωή. ‘Ηταν η σκληρή όψη της ζωής που είδε στα πρώτα παιδικά του χρόνια, αλλά δεν τον πτόησε,  τον γέμισε με ακόμη περισσότερη ανθρωπιά και ενδιαφέρον για την οικογένεια , τον φίλο, τον πατριώτη, ακόμη και για τον προδότη.

Τις αξίες αυτές μετέδωσε στα παιδιά του που ήρθαν μετά από χρόνια και πάλι κοντά στην πατρίδα, και στα εγγόνια του που αγάπησαν και ήλθαν να ζήσουν στον τόπο του παππού.

Τα τελευταία χρόνια δεν μας θυμόταν καλά. Μας καταλάβαινε όμως και αυτό ήταν πιο σημαντικό.  Το χαμογέλο και η ματιά του έλαμπε κάθε φορά που έφτανε στο Μενίδι, καθέ φορά που συναντούσε την οικογένεια και τους φίλους. Τα θυμόταν όλα.  Θα τον θυμόμαστε και εμείς και θα΄ ναι για μας το παράδειγμά του ζωντανό.

Photo: Chicago Yacht Harbor by David Paul Ohmer

Advertisements

One Comment Add yours

  1. John Papadakis says:

    I met him for the first time in 1989, a little over a year before his first major visit to the hospital. He seemed like the typical straight-to-your-face person, who you knew if he liked you or not from his first words when he met you. A ty…pical svoura (can’t think of the english word) around the house, even after his stroke; fixing things, running errands for yaya Zaharoula, driving her crazy sometimes :). But, his true character was revealed when there was some kind of gathering, music and dance really turned him around, he was in the middle of things, he was thirsty for it. Everybody was waiting for the time that he’d take Zaharoula for a dance. So, nothing typical about this man, whom I got to know mostly from stories I heard about him from the people who lived with him all his life, relatives, friends, friends of friends. Good bye kyr-Mitso… you’ll be missed. Και πού΄σαι, ρίξε και καμιά ζεϊμπεκιά εκεί που πάς, θα τους κερδίσεις όλους!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s