«Τα σχολεία σκοτώνουν τη δημιουργικότητα;»

CreativityΟ καθένας έχει ενδιαφέρον για την εκπαίδευση αφού αυτή είναι που μας οδηγεί στο μέλλον.

Όλοι μας έχουμε κάποια ταλέντα και διαθέτουμε δημιουργικότητα, μόνο που οι αρετές πολλών από μας έτυχε να μείνουν στο ράφι, ανεκμετάλλευτες, ή δεν απέδωσαν ανάλογα της δυναμικής τους.

Σε κάποια πρώιμη φάση της ζωής μας… ανακαλύψαμε τις ιδιαίτερες τάσεις μας στη μουσική, το τραγούδι, τη ζωγραφική, την ποίηση, τη λογοτεχνία, την επιστήμη..… Εμείς οι ίδιοι οι φορείς των ταλέντων μας, δεν τους  δώσαμε την ανάλογη σημασία.  Πολλοί από εμάς  δεν βρήκαμε  υποστηρικτές των ταλέντων και οραμάτων μας, παρά μόνο ένα  παρασυμπαθητικό, συγκαταβατικό μειδίαμα και μια προτροπή να κάνουμε κάτι πρακτικό, συμβατό με τις ανάγκες της αγοράς που μπορεί να επιφέρει εύκολο κέρδος…

Οι «σύμβουλοι σπουδών» δεν μπορούν να αναπληρώσουν το κενό μιας ολοκληρωμένης παιδείας, ενώ για τα ελληνικά δεδομένα λειτουργούν σαν ένας ακόμα εξωγενής παράγοντας, των οποίων οι κατευθύνσεις δεν μπορούν να αναβαθμίσουν τη γνώση γιατί αυτή δεν έχει αντίκρισμα στην εκπαίδευση, και αναγκαστικά  πρέπει να συνάδουν με το κλίμα της εποχής.

Έτσι πολλοί από εμάς, βαφτίσαμε τα ταλέντα μας χόμπι και τα αφήσαμε να καρποφορήσουν στην τρίτη ηλικία όταν  θα έχουμε βαρεθεί  τα πρακτικά και ανούσια και θέλουμε να ασχοληθούμε περισσότερο με τα πνευματικά και ουσιώδη για να γεμίσουμε τον κενό χρόνο της ύπαρξής μας!!!

Δυστυχώς, έτσι ακριβώς όπως δεν τα καταλαβαίνουμε είναι τα πράγματα, αφού μέσα από την οξύμωρη  Παιδεία και Εκπαίδευση μάθαμε ότι οι πνευματικές ενασχολήσεις, έμφυτες κλίσεις και τα ενδιαφέροντά μας έπονται των πρακτικών και πρέπει να συμβαδίζουν με τα ενδιαφέροντα των άλλων. Να, ένας ‘γλαφυρός’ (λέξη που δεν ήθελε να ακούσει ο καθηγητής ελληνικών μου ) ορισμός της ισοπέδωσης και απαξίωσης των ιδιαιτεροτήτων μας, των συστατικών της ψυχικής και πνευματικής σύστασής μας που είναι κινητήριος δύναμης προόδου και ανάπτυξης.

Εφαρμόσαμε λοιπόν στα σχολεία μας πρακτικές που βασίστηκαν στην παπαγαλία της γνώσης και όχι στο ταλέντο και τη δημιουργικότητα.  Τα αποτελέσματα αυτής της πρακτικής τα βλέπουμε όλα γύρω μας:  Στο περιβάλλον, στην ποιότητα της ενημέρωσης, στην ποιότητα της ζωής μας.

Είμαστε δε πάντα έτοιμοι να εντοπίσουμε,  να επιπλήξουμε, να στιγματίσουμε το ΛΑΘΟΣ, στην ορθογραφία, την έκφραση, την άποψη… συνθλίβοντας την ουσία, την ιδέα, το όραμα,  τη στιγμή που γεννιέται και βγαίνει απ’ την ανθρώπινη ψυχή αυτούσιο, αγνό και ακατέργαστο. Έχουμε το θράσος να ξέρουμε το απόλυτο και αναλλοίωτο ΣΩΣΤΟ, λες και δεν ξέρουμε ότι ο κόσμος αλλάζει και μεταλλάζει, μαζί και οι συνήθειες, τα λάθη που γίνονται σωστά και τα σωστά που γίνονται λάθη.

Τα σχολεία, ο χώρος εργασίας μας, η κοινωνία μας, στιγματίζει τα ΛΑΘΗ τσακίζοντας  έτσι τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ που γεννιέται διαφορετική, καινοτόμα,  και πολλές φορές δεν έχει τα δικά μας μέτρα και σταθμά, αφού βρίσκεται μακριά, πολύ πιο μπροστά,  από τη δική μας πραγματικότητα.

Δυστυχώς  η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει από τη πηγή της μόρφωσης, από τα Σχολεία, όπου η  τέχνη και δημιουργικότητα παραμερίζεται. Τα  παιδιά αντιμετωπίζονται  ως κατώτερα όντα – αφού δεν έχουν τη γνώση των μεγάλων –  και αλλοίμονο σε όποιον τολμήσει να ξεχωρίσει, να πάρει την πρωτοβουλία, να πει αυθόρμητα τη δική του εκδοχή στην αλήθεια, να παραδεχτεί ότι είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ, να δηλώσει τη δική του ΑΠΟΨΗ.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που οι περισσότεροι από εμάς ψάχνουμε για τα λάθη – συνήθως όχι τα δικά μας – αλλά των άλλων. Κρίνουμε, επικρίνουμε, κατακρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, πολλές φορές χωρίς να ξέρουμε πρόσωπα και πράγματα, χωρίς να έχουμε πλήρη και εξακριβωμένα στοιχεία, γιατί έχουμε μάθει από το σχολειό ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Άλλωστε  και τα κατάλληλα εφόδια να μη διαθέτεις, στο τέλος νικά πάντα ο επιμένων και «αναξιοκρατών» (λάθος λέξη ή ανάγκη έκφρασης της απτής πραγματικότητας;).

Είναι προφανής λοιπόν η έλλειψη ολοκληρωμένης παιδείας, της πνευματικής, ψυχικής και κοινωνικής καλλιέργειας, που μπορούμε να κατακτήσουμε, φτάνει να  το απαιτήσουμε, πρώτα από εμάς, την οικογένεια, την κοινωνία και από το κράτος μας. Δηλαδή από εμάς.

Για τους αγγλομαθής ο Sir Ken Robinson  τα λέει όλα στην παρουσίασή του:  « Do Schools kill creativity?» Δείτε το:

Ανθή Καλομοίρη 

Featured Photo Found on lifehacker.com 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s